Muchomor czerwieniejący (Amanita rubescens var. rubescens)

WYGLĄD

Kapelusz dorasta do 15 cm średnicy. Początkowo jest kuliście zamknięty, z wiekiem rozpościera się. Na powierzchni pokryty brudnobrązowymi lub czerwonobrązowymi łatkami, resztkami osłony, na białoróżowym lub czerwonobrązowym tle. Hymenofor blaszkowaty; blaszki gęste, białe - z wiekiem różowieją  i przebarwiają się na czerwonobrązowo, szczególnie po uszkodzeniu. Trzon walcowaty, łamliwy, białawy. Przy mocno czerwieniejącej podstawie kilka rzędów brodawek. W górnej części duży, zwisający i karbowany pierścień. Miąższ gruby, mięsisty, najpierw biały, ale po przecięciu albo uszkodzeniu intensywnie czerwienieje. Smak i zapach niewyraźne.

Zobacz opis trującego muchomora czerwonego

Występowanie

Dość pospolity grzyb. Wyrasta od czerwca do listopada w lasach liściastych i mieszanych. Czasami spotykany także na obrzeżach lasów i łąkach. 

Z uwagi na podobieństwo do innych, trujących, muchomorów powinien być zbierany z bardzo dużą ostrożnością i tylko przez osoby dobrze znające się na grzybach!

Zastosowanie w kuchni

Jadalny i bardzo smaczny grzyb. Można go smażyć, dusić, gotować. Pyszny jest marynowany.

Zobacz przepis na muchomory z patelni

GATUNKI PODOBNE

Podobne mogą być trujący muchomor plamisty (Amanita pantherina), który ma gładki pierścień i jadalny muchomor twardawy (Amanita ) ma kapelusz w barwach siwobrązowych - miąższ obu nie czerwienieje po przecięciu!