Czarka szkarłatna (Sarcoscypha coccinea)

Wygląd

Owocniki czarki mają kształt najpierw kulisty a potem miseczkowaty, z wiekiem rozpościerają się. Zwężają się ku dołowi przechodząc w krótki trzonek. Warstwa wewnętrzna owocnika jest zarodnikonośna, gładka i ma jaskrawoczerwony kolor. Strona zewnętrzna jest delikatnie oprószona, białoróżowa. Brzeg pofalowany, z wiekiem nierówny i popękany. Miąższ cienki, woskowo-łykowaty, biały. Smak słaby, może być lekko rzodkiewkowy, zapach niewyraźny. 

Występowanie

Czarki pojawiają się na przełomie zimy i wiosny. Możemy je spotkać już w lutym i rosną do maja. Wyrastają pojedynczo lub w rozproszonej grupie, zaraz po zejściu śniegów na leżących gałązkach, konarach i pozostałościach drzew liściastych, zwłaszcza olchy, zagrzebanych w ściółce. Są saprofitami.

Wszystkie czarki są objęte w Polsce ochroną ścisłą!

Zastosowanie w kuchni

Co do jadalności czarki naukowcy nie są zgodni.  Podobno czarki są bardzo smaczne na surowo, oprószone lekko solą. Znam także osoby, które jadają je dodając sparzone do sałatek, ale większość atlasów jednak podaje, że jest to grzyb niejadalny.

Zobacz listę grzybów chronionych

Gatunki podobne

Prawie identyczna jest czarka austriacka (Sarcoscypha austriaca) - wygląda tak samo, do rozróżnienia pod mikroskopem. Podobna może być dzieżka pomarańczowa (Aleuria aurantia) wyrasta na gołej ziemi późną wiosną i latem, jest jaskrawopomarańczowa.

Zobacz opis dzieżki pomarańczowej