Nawet najmniejsze ilości muchomora sromotnikowego stanowią zagrożenie dla życia - liczne toksyny w nim zawarte uszkadzają komórki, prowadząc najczęściej do niewydolności wątroby. Grzyb jest trujący w każdej - nawet w przetworzonej przez gotowanie lub pieczenie - postaci. 

Często bywa mylony z gąską zieloną, dlatego grzybiarzom zaleca się szczególną ostrożność. Muchomora sromotnikowego wyróżnia zielonawy kapelusz (różne odcienie od jasnego do oliwkowo – brązowego). Charakterystyczne są ciemne włókna wrośnięte w powierzchnię kapelusza, które układają się promieniście. Kapelusz jest ciemniejszy w środku, przy brzegu jaśniejszy. Powierzchnia bywa nakrapiana białymi łatkami. Brzeg jest gładki. Biała odmiana muchomora sromotnikowego, jak wskazuje nazwa, wyróżniać się będzie z kolei białym kapeluszem. Średnica kapelusza waha się od 5cm do 15cm. Pod kapeluszem znajduje się najczęściej dobrze zachowany pierścień.

Blaszki muchomora sromotnikowego są białe, zawsze jasne. Trzon jest wysoki na 8-21cm, biały z żółtawym lub zielonkawym odcieniem, z wężykowatym wzorem. Zwęża się ku górze, u dojrzałych osobników staje się miękki, watowaty. Pochwa znajduje się u podstawy trzonu.

Miąższ biały, pod kapeluszem z zielonkawym lub żółtawym odcieniem, miękki – w trzonie twardszy. Zapach słodki, intensywny (porównywany do woni sztucznego miodu).

Wspomniana gąska zielona, z którą mylone są często muchomory sromotnikowe, nie ma ani pochwy, ani pierścienia, a blaszki są zwykle intensywnie żółte, kapelusz z kolei ma inną fakturę. Inne grzyby barwy podobnej do muchomora sromotnikowego również nie mają tego zestawu cech. Warto pamiętać o tych różnicach, zastanawiając się z którym z grzybów mamy do czynienia.